Wednesday, January 31, 2007

Dieux du stade

Καλοκαιράκι

Jose Jose

Η βραδυά στο Rex

H Βέρα τραγουδάει Μαρινέλλα

summer lovers

Για το Νικόλα που το ξαναθυμήθηκε ;-)

Έχω επιθυμήσει το Λονδίνο αυτές τις μέρες...




Τις τελευταίες μέρες ιλιγγιώδεις σκέψεις που σβήνουν καλοκαιρινές αναμνησιολογικές καταχωρήσεις στο άλμπουμ της καρδιάς (οι οποίες μου απαγορεύουν δια ροπάλου να τις μοιραστώ μαζί σας) με αναγκάζουν να γίνω λίγο πιο ελαφρύς εδώ. Και να μη χαλαλίσω καμία θέση και γραμμή για κανέναν. Και δεν ντρέπομαι. Αυτά.

Tuesday, January 30, 2007

Αποχαιρετισμός φίλου. Καλή συνέχεια.

Monday, January 29, 2007

ΠΟΙΟΣ;


Η φίλη μου η Α. γνώρισε πριν από αρκετούς μήνες σε ένα chat room έναν εξαιρετικά ενδιαφέροντα άντρα. Για αρκετούς μήνες απέφευγε να τον συναντήσει ανταλλάσοντας απλά και μόνο e-mails υποδειγματικής αισθησιακής συνεννόησης. Κάποια στιγμή από το πρώτο τηλέφωνο περάσαμε στον πρώτο καφέ κι η ιστορία αυτή κράτησε έτσι στην πρίζα για αρκετούς μήνες. Χωρίς όμως πραγματωμένη στο έπακρο επαφή. Ένα δυο φιλιά κι αυτά στο μάγουλο μόνο. Μιά μόνο φορά λίγο πιο κοντά στα χείλη. Όλους αυτούς τους μήνες ζούσε απορρυθμισμένη με έναν δικό της υπερβατικό τρόπο. Μιλούσαμε καιρό για αυτό τον άντρα. Εγώ πάντα είχα την αίσθηση ότι άνηκε στην κατηγορία ρεπλίκα επαρχιογιάπι, που δεν θα τρελαθεί με τίποτα και ποτέ στη ζωή του καθώς ο τρόπος ζωής του, όπως μου τον περιέγραφε η φίλη μου, είναι soft. Βιώνει τα αισθήματα ο άντρας ανάφτρα, μέσα από τον κόσμο των filofax, των απρόσωπων συναντήσεων και των γυμναστηρίων ήπια και ουδετεροποιημένα.
Ο όγκος της αλληλογραφίας τους ίσως κάποια μέρα μου χρησιμεύσει υφολογικά και μόνο για του κόσμου το ασήμαντο, που λέγεται "Ανθρώπινη Μυρωδιά". Ένας κόσμος μέσα από μηνύματα τρομαγμένος από την αρρώστεια μην αλλοιωθεί. Ένας άντρας που μόνο μιλάει, ζητάει και ποτέ δεν δίνει. Οι μέρες περνούσαν και τελικά ένα πλήθος συμπτώσεων απεκάλυψε πως ο κόσμος του άντρα ήταν ένας κόσμος άκοσμος και αφοπλιστικά αήθης. Την Παρασκευή αργά το βράδυ, εντελώς τυχαία τον συνάντησε στο δρόμο μέσα στο ίδιο αυτοκινήτο που χρησιμοποιούσε όταν την επέστρεφε στο σπίτι της, με έναν άλλον άντρα. Η σκηνή ακόμα και με καμουφλαρισμένη πρόθεση αποκαλυπτόταν σε όλο της το μεγαλείο πορνογραφική. Έτσι είναι. Ακόμα κι ο τελευταίος των ανθρώπων μπορεί να ψεύδεται για ένα διάστημα. Αλλά δεν μπορεί να τρέφει καμία ελπίδα πως μακροπρόθεσμα θα πετύχει οτιδήποτε. Η τραγωδία του ψεύτη είναι ο φόβος της Απόλυτης και Μεγάλης μοναξιάς.
Και στη ζωή όπως και στα μυθιστορήματα. Κι ο Πόνος είναι ίδιος και στις δυο περιπτώσεις. Η φίλη μου, ευτυχώς, είναι πολύ αξιοπρεπής. Διέγραψε το κινητό του τηλέφωνο και υποσχέθηκε στον εαυτό της και σε μένα πως δεν πρόκειται να τον "ενοχλήσει" ξανά. Και την ξέρω καλά τη φίλη μου. Και ξέρω πολύ καλά την απάντησή της σε όποιον της ξαναστείλει μήνυμα και θελήσει να μπλοφάρει την αυτοεκτίμησή της. Έτσι απλά. Μια λέξη.

Friday, January 26, 2007

ΜΥ ΝΥ BLOGGER FRIEND

Tuesday, January 23, 2007

Διαβάζω πως με αφορμή τη αναδημοσίευση κειμένων από διάφορα blogs σε νέο εκδοτικό σκουπιδοντενεκέ πολλοί δυσανασχετούν, λιγότεροι χαίρονται κι ακόμα λιγότεροι αποχωρούν. Νομίζω πως -και το έχω και σε παλιότερη φάση εκφράσει- πως και απ' αυτό το μέσο του blogging αλλά και από την προβλεπομένη και συγγνωστή βλακεία της πλειονότητας των εκδοτικών νεκροθαφτών κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν περιμένει να μορφωθεί.
Προσωπικά το blogging το βλέπω ως παράλληλη θέση ζωής. Όταν το όργανο σου είναι η σκέψη και ο λόγος, οφείλεις να παραμείνεις στο χώρο μόνο για όσο διάστημα καταφέρνεις ο λόγος σου να ακούγεται, να ερεθίζει,να προβληματίζει, να σοκάρει, να ενοχλεί. Αν σκέφτεσαι διαφορετικά από το κοπάδι- κι αν διώκεσαι για αυτό είναι καλό και υπέροχα καταραμένο στοίχημα το να συνεχίσεις.
Είναι υγιές να ψυχανεμίζεσαι πότε σε αποδέχονται και ακόμα πιο υγιές να καταλαβαίνεις πως ο ρόλος σου δικαιούται να τελειώνει επί τη αποδοχή.
Δεν καταλαβαίνω γιατί κανείς χρειάζεται 15 διαφορετικά ψευδώνυμα, 3 κρυφά blogs, ατζέντα με 100 τηλέφωνα bloggers, καφέδες και ραντεβού με άλλους τόσους. Bloggers σοβαροφανείς που βγάζουν περισσότερο γέλιο και από την τούμπα της μπανανόφλουδας όταν τρέμουν μπας και δεν δείξουν άντρες σοβαροί.
Το έχω καταγράψει κι αλλιώς.
Δεν γίνεται να γλυτώσεις από το θέμα της ζωής σου. Και αφού δεν γίνεται, καλύτερα να το υπερασπιστείς, να μην το παρατήσεις, να μην το προδώσεις για άλλα θέματα και για κουραστικές παραλλαγές.

Monday, January 22, 2007

Σαββατοκύριακο της λαδόκολλας καλά μου. 5 το πρωί χαράματα της Κυριακής άγνωστος διαρρήκτης έσπασε τη τζαμαρία του εστιατορίου έκλεψε την ταμειακή μηχανή και το περιεχόμενο της μαζί. Δυστυχώς οι κάμερες στο μαγαζί δεν κατέγραψαν κάτι παραπάνω από το φως του φακού του διαρρήκτη. Όλη την ημέρα άκουγα σε πικραμένο και ειρωνικό στυλ την ερώτηση " Μα άφησες κι εσύ σε κλειδωμένο ταμείο την είσπραξή σου;". Δεν μπορώ να πω πως δεν στεναχωρέθηκα. Δεν με ενδιαφέρει το εμπορικό χαμένο κέρδος ούτε η ταμειακή μηχανή. Σκέφτομαι ότι τη γλίτωσε το τομάρι μου τρίτη φορά μέσα σε 3 χρόνια γιατί έτσι που φεύγω πάντα αργά μόνος απ' το κατάστημα θα μου την έχει κάπου κάποιος μια νύχτα φυλαγμένη μ' ένα μαχαίρι, μ' ένα μικρό μικρό μαχαίρι. Είτε έξω από το μαγαζί μου, είτε έξω από το σπίτι μου είτε έξω από το μηχάνημα της Εθνικής όπου καταθέτω τα χρήματα της δουλειάς μου. Η μόνη σωτηρία -ιδεατά πια και μόνο- είναι ένας άνθρωπος μαζί μου στη διαδρομή, στο σπίτι στην κωλοζωή. Μόνος βγαίνω μόνος επιστρέφω στο σπίτι μου 37 τώρα μήνες. (Μέσα μου βέβαια ο ένας ενοχικός εαυτός κατηγορεί τον άλλο εαυτό γιατί μια ερωτομανής φάση εδώ και μια εβδομάδα με κρατάει συγκεντρωμένο στον πούτσο και στον κώλο μου αρχικά κι όχι στη δουλειά μου. Η αξιοπρέπεια της ερήμωσης πάει περίπατο μαζί με μια ένδοξα εκφρασμένη στα λόγια λόγια λόγια μόνο προσωπική τελειωμένη ιστορία και μια υπερβατική και απορρυθμισμένη αποχή σχεδόν τριετίας. Τώρα ανακάλυψη από την αρχή -πιο πικρά αυτή τη φορά- του αισθητικού κιτς του gaydar, του βλέμματος στο δρόμο και της αφόρητης κοινοτοπίας "γαμιέμαι με όποιον συναντιέμαι και πίνω μαζί του έναν βιαστικό καφέ στην πλατεία Κωλονακίου ή αλλού." Τα δύσκολα αισθήματα και την εντιμότητα ειδικού τύπου κανείς δεν φαίνεται να εκτιμά. Anyways. Το παιχνίδι των σχέσεων απο καιρό υπονομευμένο, κύλα τώρα κι εσύ αρχιμαλάκα στην κατηφόρα του ουδετεροποιημένου gayπαραλόγου.)
Κυριακή βράδυ πέφτει τηλέφωνο από τον blogger Ψεύτικο Παρόν. Αυτός που νομίζει ότι στην Αθήνα είσαι σταρ χωρίς να έχει σημασία τι κάνεις, φτάνει που υπάρχεις μέσα στο πλάνο της. (Έτσι ξεσηκώσαν την μισή επαρχία τα αρσιβαριστοδημοσιογραφάκια ευνοόντας την Ευλογημένη Παρεξήγηση της Πρωτευούσης ). Καϋμένη Ζάκυνθος, Κρήτη, Ιθάκη και Κεφαλλονιά. Αυτός που έχει όψη αποτυχημένου εραστή ταινίας του Aλμοδοβάρ. "Τολμάς να με εκθέτεις ανοικτά με τέτοιο χυδαίο τρόπο; Να βγεις να γράψεις πως είναι ιστορία φανταστική. Ακούς αλλιώς θα την πληρώσεις πολύ άσχημα παλιομαλάκα". Κλείνω το τηλέφωνο και συνεχίζω να παρακολουθώ Animal Planet της Nova. Τα ζώα γαμιούνται ελεύθερα στη φύση. Δεν κρύβονται. Ούτε τα αρσενικά ούτε τα θηλυκά. Oύτε τα ομοφυλόφιλα όμως. Δεν ντρέπονται. Δεν φοβούνται. Δεν βγαίνουν να κυνηγήσουν με μισό πούτσο μισό κώλο. Όλα έχουν υγιή πούτσο κι όλα έχουν υγιή κώλο ή μουνί . Δεν κλέβουν στη μια σελίδα άρθρα αυτών που βρίζουν στην αμέσως επόμενη. Και κυρίως δεν χορεύουν σε γήπεδα ολυμπιακών διαστάσεων πάνω σε φορτηγά με καρπούζια. Είναι ελεύθερα, λιγότερο κοινότοπα και λιγότερο αυστηρά. Κι άμα τα φωνάξεις κοντά σου κι σε εμπιστευτούν πλησιάζουν και να τα χαϊδέψεις.
Αλλά τα είπαμε πρέπει να είσαι αυτό που οι υπόλοιποι είναι αλλιώς είσαι σε δυσαρμονία κύριε blogger.
Κι άντε τρέχα τώρα κύριε blogger Ψεύτικο Παρόν να ρωτάς και να ξαναρωτάς ποιος κι από που τον παίρνει αλλά στο όνομα της γελοίας ισότητας κάτσε εδώ κι απάντα κι εσύ όχι από που τον παίρνεις και πως αλλά κυρίως εμένα μαζί με πόσους άλλους κοροϊδεύεις.
Y.Γ. Όλο το απόγευμα σκέφτομαι τη ζωή μου πριν από 3 χρόνια. Και πόσο θα ήθελα να του τηλεφωνήσω να μάθω νέα του και να του πω πόσο δύσκολο είναι να μην θυμάμαι εκείνο τον ενάμιση χρόνο μαζί. Και με πιάνουν τα κλάματα.

Friday, January 19, 2007

Πριν από κανένα μήνα έλαβα ένα e-mail από blogger με τον οποίο διατηρούσα μια τυπική εκτίμησης επαφή κι αποφάσισα να ενδώσω στην πρόσκλησή του και να βγω για ένα φιλικό καφέ. Με bloggers πλην 2 εξαιρέσεων δεν έχω ποτέ συναντηθεί -σχεδόν από μια ελιτίστικη αντίληψη αφού το βλέμμα είναι η πιο αριστοκρατική αίσθηση-με κάποιους έχω μιλήσει στο τηλέφωνο με άλλους ανταλλάσουμε συχνά e-mails από μια τυφλή συναδελφική αντίδραση.
Ο εν λόγω blogger είναι γνωστή persona του δημοσιογραφικού κύκλου, είχαμε συναντηθεί ξανά σε άλλες περιοχές της τέχνης κι αυτή τη φορά κάναμε σαν να μην είχαμε γνωριστεί ποτέ. Πάντα για το συγκεκριμένο πρόσωπο είχα την αίσθηση ότι χρειαζόταν μια βιτρίνα ιδεολογική για να ξεπουληθεί καλύτερα - το είχα πληροφορηθεί από πολύ κόσμο που κάποτε έκανε παρέα αδελφική μαζί του-. Τον άφηνα ώρα να μου μιλάει για το blogging, τον διεθνή τύπο και τις τάσεις της γαστρονομίας, την αγορά και το χρηματιστήριο,τη λογοτεχνία και τα dvd's, τα αισθήματα και την φετιχοποίηση του πόθου. (Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές έξυσα από βαρεμάρα εκείνο το βράδυ τα αρχίδια μου μπροστά του - κάποιος με ψευδοφαντασίωνε ίσως). Η κουβέντα κάποια στιγμή εξύψωσε τη γραφή μιας φίλης αγαπημένης -στην καρδιά πια και στην ανάμνηση μιας άλλης ζωής καλά φυλαγμένης-. Τον άκουγα με ένα άισθημα ανείπωτης θλίψης. Γιατί η φίλη αυτόν τον κύριο Ψεύτικο Παρόν όχι απλώς τον περιφρονούσε, όχι απλώς ένα βράδυ τον κάλεσε στην είσοδο του περιοδικού να του μιλήσει κι ο άντρας της ζωής της κατέβηκε απ' τη μαύρη Mercedes και τον έσπασε στο ξύλο επειδή ο κύριος Ψεύτικος Παρόν τόλμησε δημόσια να διαπομπεύσει το ύφος της γραφής του αγαπημένου άντρα, αλλά τον χρησιμοποίησε και στη δύσκολη στιγμή σε μια ψευτοπροσπάθεια μετά από ένα επεισοδιακό διαζύγιο να εξαργυρώσει με ένα κατώτερο είδος γραφής ένα συναισθηματικό δάνειο μ' ένα τελειωμένο πια παρελθόν. Όλο το βράδυ μιλούσε, μιλούσε, μιλούσε με τρόπο σπουδαίας οφειλής να μειώσει συναδέλφους και συντεχνίτες και φίλους κι εχθρούς. (Κάποτε θυμάμαι η κολλητή φίλη του επίσης επαρχιωτάκι της διασποράς κι αγράμματη είχε στο κομοδίνο της Λουκιανό -φτηνές εκδόσεις της Λειψίας από καλάθι στο Μοναστηράκι αγορασμένη ή κλεμμένη, υπέροχο άθλημα αριστερίζουσας κατεύθυνσης σπαραγμού του καπιταλισμού και τρία πουλάκια κάθονται...κι ας μην καταλάβαινε λέξη απ' το πρωτότυπο- απλά η εντύπωση να υπερτερεί της αλήθειας ). Τον έβλεπα να ανηφορίζει αργά ύστερα την Αναγνωστοπούλου. Απροσδιόριστη ηλικία, ακαταλαβίστικα μικροκαριερίστας, θα περνούσε απ' την πλατεία να αγοράσει ξένα περιοδικά για το καινούργιο editorial, μέσα απ' την τσάντα του σαν να έβγαλε μια μισοτελειωμένη Allure της Chanel, στο λαιμό τα σημάδια, μετά σταματάει στο Everest της Τσακάλωφ, κάτι μια πίτσα, το βλέμμα σε έναν άλλο άντρα στα μάτια κι ύστερα χαμηλά...
Θυμάμαι τα λόγια της φίλης μου:" Κι όμως έχει ένα ταλέντο αγόρι μου : την έχθρα "δήθεν" αστού "
Ύστερα τον κερνάει στα όρθια έναν καφέ και μαζί ανηφορίζουν την Ηρακλείτου.
Ο blogger ή κύριος Ψεύτικος Παρόν, o "φίλος" κι η ματαιοδοξία όλου του κόσμου μαζί.

Thursday, January 18, 2007

Στο τελευταίο τεύχος του BUTT διάβασα μια εκπληκτική συνέντευξη -βιογραφία του Michael Lucas. Γνωρίστε τον (αυστηρώς ακατάλληλον) στο www.lucasblog.com
Πως η Μόσχα κατέκτησε τη Νέα Υόρκη

Η συνέντευξη εδώ

;-)
Kαλημέρα ομορφιές μου. Ξυπνάω από πρωινό τηλέφωνο από τη φίλη μου Ε. η οποία έχει μεγάλο ταλέντο στο να βάζει τους άντρες της ζωής της πάντα για λίγο στο δρόμο κάποιας πρώην τους. Βρίσκει πάντα όλες τις πρώην ασήμαντες και πιστεύει ότι η σύγκριση επισπεύδει πάντα τα πράγματα, βλέπε το γάμο.
Το να καλοπαντρευτείς και να φτιάξεις οικογένεια είναι πανεύκολο. Να έχεις σχέση είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο. Κι αυτή δεν μπορείς να την κατακτήσεις ούτε σε πολύ νεαρή ηλικία που δεν ξέρεις που πάνε τα τέσσερα αλλά ούτε και στα σαράντα που είσαι πολύ κουρασμένος για ένα τέτοιο πρωταθλητικό, επίπονο και μεγαλόπνοο εγχείρημα. Ευτυχώς την Ε. τη σώνει ακόμα μια εφταετία.
Τελευταίως όμως ακούω και πολλές γυναίκες κυρίως να μιλούν με απίστευτη αδεξιότητα και ατσαλοσύνη για ερωτικές εμμονές τους.(Πολλές μάλιστα από αυτές πραγματώνουν αυτή την εμμονή μέσα από ομοφυλόφιλους άντρες). Χρειάζεται όμως νομίζω ο άλλος (ο άντρας)να είναι τόσο σοφός ώστα να ξέρει που θα σταματήσει μέσα στο χώρο της εμμονής σου για αυτόν. Κι ολοένα και περισσότεροι άντρες συμμαχούν με αυτές τις εμμονές και στέλνουν όμορφα κορίτσια στο κιγκλίδωμα μιας νεύρωσης μετεωρίτη.
Πήρα σήμερα μεγάλη χαρά από ένα δεματάκι που μου ήρθε από φίλο στο Βερολίνο.

  • την έκδοση της Taschen για το λατρεμένο μου συνδρομητικό περιοδικό BUTT

  • και το βιβλίο του Timothy Greenfield-Sanders 'XXX 30 Porn Star Portraits'

Άλλος φίλος μου έχει υποσχεθεί το εξαντλημένο Durex "Play"

κι ακόμα περιμένω...

Monday, January 15, 2007

Ξύπνημα από μια μάλλον επεισοδιακή νύχτα στο Gold Class στο Τhe Mall και τη λατρεμένη Emma Thompson. Βροχή τα SMS στο κινητό που παίζει εδώ και μέρες στο αθόρυβο. Tηλεφωνώ από νωρίς το πρωί στο Ράδιο Κηφισιά για να βρίσκομαι στην ώρα μου στο ραντεβού στο Κολωνάκι. Δεν υπάρχει ταξί. Ντύνομαι βιαστικά (σχεδόν ξεβράκωτος ή μάλλον με το βρακί αλλουνού) και φτάνω μέχρι τον ηλεκτρικό - συνήθως εκεί βρίσκω πιο εύκολα ταξί. 6 στον αριθμό περιμένουν εμένα λέω. Κανένας δεν κατεβαίνει στο κέντρο. Με προτρέπουν να βγω στην Κηφισίας. Ευγενής εγώ όπως πάντα (από μέσα οι γαμοπαναγίες) . Λύση άλλη δεν υπάρχει από το τρένο λοιπόν. Ανάγνωση πρωινής εφημερίδας και ipod (να είχαμε κι ένα παγωμένο green tea- αυτό θα ήταν ορισμός της ευτυχίας)...Σκέψεις, το χέρι πάλι πάνω στο πληκτρολόγιο του κινητού "κανένας δεν θα σε αγαπήσει όπως εγώ"...ύστερα πάλι υποσχέσεις για σχέσεις που κατάσχουν τη ζωή μας...Μετρήσιμες σκέψεις, όπως μετρήσιμοι άνθρωποι, 18 εκεί που αβίαστα προχώρησες στο 19 παραμένοντας στην ελαφρότητα...ή μάλλον μένοντας στη βίαιη μορφή της ελαφρότητας...Τεχνουργημένο μεθοδικά...Άργησα στο ραντεβού μου μια ολόκληρη ώρα. Ευτυχώς οι άνθρωποι μαζί μου πάντα είναι ανεκτικοί...σκέφτομαι την χθεσινή ταινία, την Παρμενίδεια άποψη, τις συμπτώσεις και τον βλέπω να περνάει πάλι με την τσάντα της δουλειάς από μπροστά μου...Κατηφορίζει τη Βουκουρεστίου...Έχουν αραιώσει πιο πολύ τα μαλλιά από την τελευταία φορά που τον συνάντησα στο γραφείο...Πρέπει να αρχίσω να γράφω την ιστορία από την αρχή... Ευτυχώς το πρώτο φανάρι Σόλωνος και Βουκουρεστίου μου δίνει τον τίτλο του πρώτου post. Nα ταράξουμε λίγο τη φαινομενική αταξία του σύμπαντος..."Να μην φοβάμαι να εκτεθώ δίπλα σε αυτούς που εκτίθενται."100 φορές περισσότερο αυτή τη φορά. Τυχερός όμως που ακόμα κι αυτή τη φορά δεν αξιώθηκα να γευτώ το Ανεξάντλητο. Αστέρια μου, μεγάλα, μην ξεχνάτε το ρητό "Στην Ελλάδα στο απυρόβλητο είναι μόνο αυτοί που σε γαμούν "...
:-)
Υ.Γ. Θα πάρει λίγο χρόνο να οργανωθεί η νέα μορφή και τα links αυτού του blog καθώς ένα format στο παλιό lap στέρησε σημαντικό αρχείο δουλειάς (για την ακρίβεια κάθε μορφή γραπτού λόγου σωσμένη πια μόνο κάπου στα βάθη της μνήμης και μόνο...) κι όλο το παλιό template.

Saturday, January 13, 2007

Πρώτο βράδυ Σαββάτου φορώντας διάθεση Ανέμου ή Αστραπής. Κάθομαι στο σαλόνι και σκέφτομαι πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μεταποιούν μια ασήμαντη καθημερινότητα σε χλιδή. Ψάχνω να βρω πως μεταποιείται η αποσπασματικότητα σε μισοαισιόδοξο σχέδιο.
Η Κ. τηλεφωνεί για μια ατάκα πριν βαφτεί να βγει να συναντήσει τον καλό της. Κάτι ανάμεσα σε "πρέπει να έχει πολύ σκοτάδι ο έρωτας για να μην φαίνεται πότε λείπει ο άλλος" και σ' εκείνο το "κάποιος που δεν είναι τώρα εδώ, δεν ήταν ποτέ."
Σκέφτομαι ένα βράδυ με αταξινόμητες συναντήσεις βλεμμάτων, μια πιο σαφή ερωτική κουβέντα, πλησίασμα χωρίς στρατηγική, δυο άνθρωποι του ίδιου βεληνεκούς.
Αύριο είναι το ετήσιο μνημόσυνο του αγαπημένου μου παππού. Σκιά προγόνου που δεν επιτρέπω να πεθάνει. Για αυτό ακόμα κι εδώ, στο πιο ανώδυνο τελετουργικό απών.
Σε λίγες μέρες επίσημη επιστροφή. Σε εσάς που θα με ακούτε...
;-)

Friday, January 12, 2007

Ο καθένας λοιπόν γίνεται στη ζωή αυτό που μπορεί. Ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο.

Λέμε να επιστρέψουμε σε λίγες μέρες ήσυχοι κι ανήσυχοι...


Να ταράξουμε πάλι τα έγκατα της αγίας ελληνικής μπλογκοκοινωνίας...
Με ανοικτή φρασεολογία και ανοικτά comments- δεν γίναμε εξάλλου τιμητές καμίας λογοκρισίας στη ζωή μας ποτέ , απλά πολλές φορές βαρέσαμε πόρτα στα μούτρα εκείνων που αφού νομιμοποίησαν με τη γραφή τους τη γλώσσα του πεζοδρομίου και τα καλιαρντά μετά έγιναν οι μεγαλύτεροι λογοκριτές και διώκτες τους-

Τιμώντας αυτούς που αγαπάμε
και φτύνοντας τους μάγκες "πρωταγωνιστές" και της μηδαμινές "ηρωίδες" της κοινωνίας της Αθηναϊκής Πανούκλας...

;-)

Labels:


Pannasmontata calendar