Monday, April 23, 2007

Ο.Τ. ε;

Την Κυριακή το απόγευμα αποχαιρετούσα κάποιους αγαπημένους φίλους καθώς την Τετάρτη το μεσημέρι φεύγω για μια οριστική σειρά εξετάσεων στη Βοστώνη.
Σας μεταφέρω λοιπόν μια αλλόκοτη πληροφορία για μια διάσημη ελληνική ιδιωτική τράπεζα η οποία έχει ζητήσει από τους υπεύθυνους προσωπικού όταν συμπληρώνουν τις ατομικές φόρμες συνεντεύξεων υποψηφίων εργαζομένων να είναι πολύ αυστηροί στη χρήση του κωδικού " Ο. Τ. " καθώς η συγκεκριμένη κατηγορία υποψηφίων δεν ανήκει στις προδιαγραφές εργαζομένων της Τράπεζας. Το πιο δυσοίωνο όμως που άκουσα είναι πως κρυφ- Ο.Τ. "καρφώνουν" με τον κωδικό Ο.Τ. υποψηφίους. Ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο οι "τάσεις" που προφανώς η τραπεζοκουρελού φακελώνει για να μην έρθει σε επαφή με την επιθυμία της Σεξουαλικής Ύβρεως ή με το Ρίγος της Αποκάλυψης.

Δημοσιογραφίσκοι και διαφημισταράδες μου χώστε τις ψιλομύτες σας και πάρτε θέμα για τις επομένες μέρες της απουσίας μου.

Θα γυρίσω δυνατός, με έτοιμο κεφάλαιο πρώτο βιβλίου και πιλότο ραδιοφωνικής εκπομπής.
Σας χαιρετώ πιο ράθυμος και πιο ερωτικός από κάθε άλλη φορά.

Και σας θυμίζω. Κυρίως σε όσους χρησιμοποιούν με τρόπο χυδαίο τη λέξη "φίλος".

Μισείτε εκείνον που υπερέχει. Εκείνον που είναι καλύτερός σας. Γιατί κάθε πλάσμα αντικειμενικά ανώτερο και πιο θεϊκό από εσάς, για λόγους σπουδών, τύχης, αναγνώρισης, χρημάτων, ομορφιάς και τάξης απειλεί να υπονομεύσει ανά πάσα στιγμή τις ιδέες, που ο ψυχωσικός τρέφει για τον εαυτό του.

Και κορίτσια, όταν θα σας ξανασυναντήσω σύντομα πάλι μέσα από αυτές τις άθλια γραμμένες στιγμές αυτού του ιστολογίου να έχετε μάθει απ' έξω την προσευχή.

"Για πάρτη μου καίγομαι, ποτέ για τον άλλο."

Sunday, April 15, 2007

Μια αιφνίδια διάψευση της υγείας μου με αναγκάζει να κρατηθώ για όσο διάστημα απαιτηθεί μακρυά από την επιθυμία αδύνατων πραγμάτων, όπως της ενημέρωσης αυτού του ιστολογίου. Εύχομαι όταν επιστρέψω να μπορώ να σκέφτομαι και να τα λέω ξανά μαζί σας. Καλή αντάμωση.

Wednesday, April 11, 2007

To σπουργιτάκι



Απλά με τη μέγιστη σοβαρότητα και τιμή, ίσως η καλύτερη ταινία της χρονιάς που είδα χθες με τους φίλους μου. Κι η εμπειρία, αν δεν την βιώσετε βλέποντας την ταινία, δεν μεταδίδεται.

Tuesday, April 10, 2007

This world will never change



This is the story of foolish Prince Bass Fiddle and wise Jerry Kemal.
As you remember, last time, the Prince was found without a dime on the Ponce Valdez while Jerry
watched from a tree...

In the land of Ali Baba near the Sea of Babalee,
Lived a man who played the zither with a pronoun on his knee.
He would dance among the fuzzy trees and bring the birds to life
And his name was Prince Bass Fiddle and he loved his ugly wife.

He would sing the songs of Lutvee in his very special way
And he puffed tea with his lumpy head and sleep all night and day.
With his turban and his leicester faced the thieves of Germany
But beware great Prince Bass Fiddle, you´ll be hanging from a tree.

Fifty days and nights they waited for a sign from old Ratan
To pretend to wear the colours of the Emperor Charlie Chan.
So they strolled into the forest with a song and energy
To find bay leaves in the cauldron of the mad witch Betty Lee.

Came the answer from a leaf top that was found upon the ground
"Only time and Prince Bass Fiddle will repair your bellies round.
Search the highlands search the lowlands, cruise the Sea of Babalee,
But remember that your children need the food from filigree."

Then one day in Abalone came a messenger to say
That onion-head Bass Fiddle broke in half no more to play.
Will we lose our land of Lutvee to the bearded men of Cleaves?
Only miracles can save us and some tricks inside our sleeves.

From the sky there was an answer to the question of the plebes
"You will meet a tall dark stranger wearing black and blue cannives.
Who is Lucy, who is Nestor? We should only be there now.
Why it’s Aphrodite Milton and his keeper Prince Kemal.


Goodnight, Kemal. This world will never change. Goodnight…

Saturday, April 07, 2007

Επίθεση στη δήθεν λεκτική ανταρσία του Πνεύματος










X
άρηκα ιδιαίτερα με τα κείμενα της Αμάντας Μιχαλοπούλου και του Γρηγόρη Βαλλιανάτου που αποκαθηλώνουν την υπερφίαλη και ποταπή φιλοδοξία ευτελών υλικών γραφής και νόησης. Και για να το πω με πιο απλά λόγια σε όσους χειροκροτούν τους αποκαθηλωμένους. Όταν σας παρουσιάζεται μια ενοχλητική σωματική αδιαθεσία που απευθύνεστε; Στον υποψήφιο φοιτητή Ιατρικής ή σε κάποιον διπλωματούχο ιατρό; Όταν η σκαπάνη του αλβανού εργάτη στην εθνική οδό πέφτει πάνω σε μια αρχαία πέτρα το υπουργείο Πολιτισμού να καλέσει τον κύριο Λιακόπουλο να δημοσιεύσει το εύρημα ή τον εντεταλμένο υπάλληλο αρχαιολόγο της Υπηρεσίας;

Υποθέτω πως οι ίδιοι άνθρωποι χειροκρότησαν με την ίδια τυφλή συναισθηματική αντίδραση την αποκαθήλωση του γυμνού σοκολατένιου θεανθρώπου...

Άι σιχτίρ πια...

Tuesday, April 03, 2007

Κι όμως τη χειραψία στον ηλίθιο γιατί να την καταλάβω;


Ομολογώ πως δεν έχω παρακολουθήσει τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει μεταξύ μιας οικογένειας Πισσάνου και του τηλεοπτικού καναλιού Alpha με αφορμή την ματαιόδοξη προβολή μιας σειράς βασισμένης σε ένα βιβλίο για τη ζωή της Έλλης Λαμπέτη. Γιατί τι άλλο από ματαιοδοξία θα μπορούσε να σημαίνει η υποστήριξη μιας εμμονής, ότι μπορείς μέσα σε ένα βιβλίο ή σε 20 τόσα επεισόδια, αυτό που κάνεις, να συμπυκνώνει τη ζωή κάποιου που δεν έζησες;
Ο Francis Bacon κάπου αλλού λέει ότι "ούτως ή άλλως, και μόνο το να είσαι καλλιτέχνης είναι ματαιόδοξο". Η Λαμπέτη θα του έκλεινε πονηρά το μάτι.
Η γειτονιά της Λαμπέτη στο Α' Νεκροταφείο έχει καλούς γειτόνους. Από τη μια ο Βασίλης Τσιτσάνης κι απ' την άλλη ο κισσός του Καρόλου Κουν.Το μνήμα της είναι το πιο φτωχό της γειτονιάς. Αττικό χώμα και πέτρες απ' τη θάλασσα που έπαιξε με αυτό το κορίτσι με το ψεύτικο όνομα -Λίνα- και στη μέση ένας ξύλινος σταυρός βαμμένος με πλαστικό χρώμα πολυκαιρισμένο -κόκκινο- και πάνω ευλαβικά ένα ψευδώνυμο. Έλλη Λαμπέτη. Της Εσταυρωμένης.

Monday, April 02, 2007

Ένας χρόνος απαγορευμένης μη ιδιωτικής γραφής

Στην μπλογκόσφαιρα, όπως και στη ζωή εξάλλου, θεωρώ τον εαυτό μου εντελώς περαστικό και καθόλου εγκατεστημένο. Και μεταξύ μας την ιδιότητα του περαστικού ως φιλοξενούμενου λατρεύω κι απεχθάνομαι τις ιδιότητες του εχθρού και του ξένου του εγκατεστημένου. Αυτές τις μέρες αυτό το ιστολόγιο λογικά κλείνει ένα χρόνο απαγορευμένης γραφής.
Συνοψίζοντας και παραφράζοντας την φράση του Λατρεμένου Ποιητή θα σημείωνα πως "καμία ιστολογική γραφή δεν επαληθεύεται από καμία ζωή και κανέναν κόσμο."
Το απάνθρωπο κίνητρο της δημιουργίας είναι πάντα η δόξα. Η δόξα να άρχεις. Η φιλοδοξία να εξουσιάσεις με το ανάξιο μέσο τον κόσμο.
Σκέφτομαι πως γνωρίζοντας το μέσο σταδιακά δεν υπάρχει πιο μανιακή, πιο ανθεκτική και πιο ακατάλυτη εξουσία από την εξουσία της γραφής.
Ίσως γι' αυτό όλο και πιο σπάνια τους τελευταίους μήνες σας γράφω.

Η Μελίνα Μερκούρη συστήνει το Μάνο Λοϊζο κι ο χορός του Vartan


Pannasmontata calendar

ΠΙΝΩ

ΠΙΝΩ